جناب حجة الاسلام سید محمد آل طه از مرحوم حاج میرزا علی محدث زاده و او نیز به نقل از مرحوم حاج محقق چنین بیان فرمود که: روزی در ایام سفر به کربلا، به هنگام تشرف به حرم، ملتمسانه از آن حضرت فقط تقاضای دیدار امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف را نمودم. در همان لحظه، ناگهان متوجه شدم که به محازات قبر حضرت علی اکبر علیه السلام مردی بلند قامت، در حالی که چفیه ای عربی بر سر دارد، نشسته است، در حالی که مردی دیگر با فاصله ای به اندازه نیم قدم به احترام در کنارش حضور دارد.

حضرت موسی (علیه السّلام( دوران حملش مخفی بود، امام زمان)علیه السّلام( نیزهمینطور. حضرت موسی )علیه السّلام( ولادتش مخفیانه صورت گرفت، امام زمان )علیه السّلام( نیز ولادتش مخفیانه انجام شد. حضرت موسی )علیه السّلام( از سنگ برایش دوازده چشمه جوشید، امام زمان )علیه السّلام( هر گاه ظهور نماید با پرچم رسول خدا )صلّی اللّه علیه و آله( و انگشتری سلیمان و سنگ

و عصای موسی قیام خواهد فرمود ... و از این وسائل همان گونه که قبلاً انبیاء بزرگ استفاده کرده اند ، استفاده خواهد کرد.... تا آخر حدیث.

بحار الأنوار ج 52 ص 35،برگرفته از کتابسالنامه حدیثی نورٌ علی نور

شیخ محمد شریف رازی در کتاب کرامات صالحین، در احوالات خود می نویسد:

در نوجوانی خویش دچار نوعی بیماری سخت عفونی شدم که بسیار طول کشید و طبیب خانوادگیم آقای دکتر رسولی از معالجه ام ناتوان گردید و بیماری ریشه دار شد که از عوارض شدید آن تب غش بود.

آن روزها تازه سایۀ پدر از سرم کوتاه شده بود و امکانات مالی ام اندک ، به همین جهت راه دیگری برای معالجه نداشتم ، مادر و بستگانم از زندگیم نومید گردیده و بستر مرا رو به قبله افکنده و در انتظار مرگ من نشستند.

 الم به شدت وخیم بود، لحظاتی به حالت بیهوشی می رفتم و لحظاتی به خود می آمدم که ناگاه دیدم گویی روح مرا قبض نموده و جسد بی جانم را در بستر افکنده اند ، دیدم مرا به عالم بالا و تا فضای گسترده ای بردند ، در آنجا دیدم شخصیت بزرگی بر روی کرسی خاصی نشسته و فرشتگان مرگ ارواح رانزد او می بردند و او برخی را با اشاره به سمت راست و برخی را با اشاره به سمت چپ عبور می دهد. نوبت به مأمور قبض روح من رسید که دیدم همان بزرگوار با دست مبارک اشاره فرمود که :

یَا أیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لاَ تُبطِلُوا صَدَقَاتِکُم بِالمَنِّ وَ الأذَی کَالَّذِی یُنفِقُ مَالَهُ رِئَاءَ النَّاسِ وَ لا یُؤمِنَ بِاللهِ وَ الیَومُ الآخِرِ فَمَثَلُهُ کَمَثَلِ صَفوَانٍ عَلَیهِ تُرَابٌ فَأصَابَهُ وَابِلٌ فَتَرَکَهُ صَلداً لا یَقدِرُونَ عَلَی شَیءٍ مِمَّا کَسَبُوا وَ اللهُ لا یَهدِی القَومَ الکَافِرِینَ.بقره/264

ای کسانی که ایمان آورده اید! بخشش های خود را با منت و آزار باطل نسازید! همانند کسی که مال خود را برای نشان دادن به مردم انفاق کند و به خداوند و روز رستاخیز ایمان نمی آورد. و (کار او) همچون قطعه سنگی است که بر آن، (قشر نازکی از) خاک باشد(و بذرهایی در آن افشانده شود) و رگبار باران به آن برسد( و همه ی خاک ها و بذرها را بشوید) و آن را صاف(و خالی از خاک و بذر) رها کند! آنها از کاری که انجام داده اند، چیزی به دست نمی آورند و خداوند، کافران را هدایت نمی کند.

  امام حسن علیه السلام و امام حسین علیه السلام دو فرزند دلبند علی علیه السلام و فاطمه علیها السلام و نوادگان عزیز و شکوفه های گلستان محمدی صلی الله علیه و آله مورد توجه خاص رسول خدا صلی الله علیه و آله بودند، به گونه ای که آن حضرت آن ها را در آغوش می گرفتند، می بوسیدند و می بوییدند.

در یکی از روزهای بهاری خبر بیماری امام حسن و امام حسین علیهما السلام به پیامبر صلی الله علیه و آله رسید. ایشان بسیار غمگین و ناراحت شدند. رسول خدا صلی الله علیه و آله در جمع یاران خویش به حضرت علی علیه السلام فرمودند:

علی جان! چه خوب است برای شفای بیماری فرزندانت نذر نمایی تا خداوند آنان را بهبود بخشد.

حضرت علی علیه السلام و همسرشان حضرت فاطمه علیها السلام و خدمتگزارشان «فضه» نذر کردند که چنان چه این دو غنچه ی معطر باغ احمدی صلی الله علیه و آله شفا یابند، سه روز روزه بگیرند.

نذر آنان به درگاه الهی پذیرفته شد و امام حسن و امام حسین علیهما السلام شفا یافتند و آنان تصمیم گرفتند به نذر خویش عمل کنند.

روز اول برای افطار چیزی برای خوردن نداشتند. حضرت علی علیه السلام مبلغی قرض کردند و مقداری آرد خریدند و حضرت فاطمه علیها السلام پنج عدد نان کوچک تهیه کردند.

مَثَلُ الَّذِینَ یُنفِقِونَ أموالَهُم فِی سَبِیلِ اللهِ کَمَثَلِ حَبَّةً أنبَتَت سَبعَ سَنَابِلَ فِی کُلِّ سُنبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ وَ اللهُ یُضاعِفُ لِمَن یَشَاءُ وَ‌اللهُ وَاسِعٌ عَلِیمٌ.

کسانی که اموال خود را در راه خدا انفاق می کنند، همانند بذری هستند که هفت خوشه برویاند که در هر خوشه یکصد دانه باشد و خداوند آن را برای هر کس بخواهد(و شایستگی داشته باشد) دو یا چند برابر می کند و خدا(از نظر قدرت و رحمت) وسیع و(به همه چیز) داناست.

مرحوم حاج شیخ عبّاس قمی در مفاتیح و وقایع الایّام چنین می‌نویسد: بدان که این ماه از ماه‌های شریفه است و چون این ماه آغاز می‌شد صُلَحای صَحابه و تابعین، اهتمام عظیم در عبادت می‌کردند و دهه‌ی اوّل آن ایامش «ایام مَعْلومات» است که در قرآن مجید ذکر آن شده است و در نهایت فضیلت و برکت است و از رسول خدا (صلّی‌ ‌الله‌ علیه و آله) مرویست که عمل خیر وعبادت در هیچ ایّامی نزد حق تعالی محبوبتر نیست از این دهه و از برای این دهه اعمالی چند است: 1 ـ روزه گرفتن نه روز اوّل این دهه (که ثواب روزه‌ی تمام عمر دارد). 2 ـ خواندن دو رکعت نماز ما بین مغرب و عشاء در تمام شبهای این دهه، در هر رکعت بعد حمد، بخواند یک مرتبه توحید ،و این آیه را بخواند: « وَ واعَدْنا مُوسی ثَلاثینَ لَیلَهٍ وَ اَتْمَمْناها بعَشْرٍ فَتَمَّ میقاتُ رَبَِّهِِِ اَرْبَعینَ لَیلَهٍ وَ قالَ مُوسی لِأَخیهِ هـرُونَ اخلُفْنی فی قَوْمی و اَصْلِحْ و لا تَتَّبِعْ سَبیلَ الْمُفسِدینَ.»

امام صادق علیه السلام فرمود: کسیکه با قرآن و سنت محمد (صلی الله علیه و آله) مخالفت کند کافر است.

اصول کافی، ج 1،ص89، روایت6

قالَ رَسولُ اللهِ صلّی الله علیه و آله و سلّم: کَفی بِالمَوتِ مَوعِظَةً وَ کَفی بِالیَقِینِ غِنًی وَ کَفی بِالعِبادَةِ شُغلاً.

پیامبر اکرم صلّی الله علیه و آله و سلّم فرمودند:

1-یاد مرگ برای انسان بهترین موعظه است.

2-یقین به وعده های خداوندی بهترین ثروت  بی نیازی است.

3-به عبادت خدا پرداختن بهترین شغل است.